Υπάρχουν φιλίες που κρατούν λίγο και υπάρχουν φιλίες που κρατούν μια ζωή.
Η Ζαφειρώ Παπαδοπούλου ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Για πάνω από τριάντα χρόνια είναι δίπλα μου. Όχι με λόγια αλλά με πράξεις.

Ήταν εκεί στις δυσκολίες, στις αλλαγές, στους φόβους αλλά και στις χαρές.
Πάντα σταθερή. Πάντα αληθινή. Με στήριξε όταν δυσκολευόμουν. Γέλασε μαζί μου όταν είχα λόγο να χαρώ και σε κάθε βήμα ένιωθα πως υπάρχει ένας άνθρωπος που με καταλαβαίνει πριν μιλήσω.

Όλη μου τη ζωή η Ζαφειρώ μού μιλούσε για τους κωφοτυφλούς. Μου έλεγε να μη φοβάμαι, να βρω το θάρρος, να στηρίζω όσους έχουν ανάγκη. Τα έλεγε ήρεμα, με αγάπη.
Και σήμερα χαμογελά που βρήκα τη δύναμη.

Όταν έκανα το μεγάλο ταξίδι στη Γερμανία ήταν από τους ανθρώπους που με ενθάρρυναν πραγματικά. Με τον δικό της τρόπο χωρίς φασαρία μου έδωσε κουράγιο για ένα βήμα που δίσταζα.

Η Ζαφειρώ δεν μου γύρισε ποτέ την πλάτη. Δεν ζήτησε τίποτα. Και πολλές φορές στάθηκε σαν οικογένεια όπως λίγοι μπορούν.

Με έχει δει να αλλάζω, να παλεύω, να ξανασηκώνομαι και έμεινε η ίδια
ήρεμη, σταθερή, δυνατή.

Σήμερα της αφιερώνω αυτό το άρθρο. Για όλα όσα έκανε χωρίς να φανεί. Για όσα στήριξε χωρίς να ακουστεί. Για όσα κράτησε όρθια στη ζωή μου.

Φίλη σαν τη Ζαφειρώ δεν συναντάς εύκολα. Κι αυτό τα λέει όλα.

Κι είναι τιμή μου που είναι ακόμη δίπλα μου με τον ίδιο ζεστό και ανθρώπινο τρόπο όπως πάντα.

Εύχομαι η φιλία μας να συνεχιστεί όπως ξεκίνησε αληθινή, δυνατή και σταθερή.